Mijn verwachting maar vooral hoop voor de toekomst

Wat ik hoop als beginnende leerkracht is dat ik kinderen/mensen kan inspireren en kan leren hoe kunst te gebruiken als uitlaatklep. Dat ik ze kan laten zien dat kunst niet alleen voor hoog opgeleide mensen is. Ik heb dyslexie zoals heel veel andere met mij. Ik vond het moeilijk naar school te gaan een telkens te ontdekken dat ik allerlei dingen niet kan die andere wel konden. Op de basisschool vond ik projecten en creatieve lessen erg leuk om te doen en deze lessen zorgde ervoor dat ik de rest van de dag ook door kwam. Dit geld ook voor de middelbare school. De leerkrachten en lessen tekenen en CKV maakte dat ik met plezier naar school ging op de dagen dat ik deze lessen had. Ik wilde altijd al naar de kunstacademie en ik wist dat ik daarvoor eerst nog heel veel andere scholen door moest. Als kind denk je dat dat een eeuw gaat duren voor je zo ver bent en dat je het nooit zal leren. Maar op een of andere magische wijzen ben ik er nu al. En tot mijn verbazing niet (alleen) om een kunstenaar te worden. Het heeft zich naar de 2e plek verschoven. Ik wil graag kinderen die net zo zijn als ik was een uitlaatklep geven. Een manier om anders naar de wereld te kijken dan de manier waarop het voor de hand liggend is. Er zijn op school al genoeg mensen die je vertellen wat je moet weten en moet vinden. Ik hoop de kinderen een richtig te geven door technieken aan te dragen waar mee ze hun energie kwijt kunnen en waar ze iets van leren waar ze hun hele leven wat aan hebben. Ik zal nog veel moeten leren voor ik zo ver ben en het zal niet altijd makkelijk gaan maar ik heb er vertrouwen in dat ik het kan. Als ik maar doorzet en op school goed leer en goed naar de kinderen kijk en luister. Want van hen zal ik het meeste moeten leren ;)