Reflectie zelf kunst maken en kijken bij de andere faculteiten

De opdracht van de interfacultiet bij het onderwerp kunst maken was:
- Maak een zelfportret
- Denk aan "wat is echt en wat is onecht"

Om tot dit "vrije" werk te komen hadden we een aantal voor opdrachtjes om uit te vinden welke kant we op wilde.

De eerste was:
Zoek 25 foto's uit van jezelf en experimenteer er op los. Materiaal was vrij.

Voorbeeld van een van mijn testjes:

Dit was mijn werk wat ik heb gepresenteerd tijdens een soort van expositie. De rest van de faculteiten van de lerarenopleidingen (dans,toneel) mochten dit bekijken en gaven feedback. Het concept is dat ik half natuur ben en half mens. daarom lig ik naakt half in de grond en half boven de grond.

De voet was nog niet klaar maar ik heb hem toch maar gepresenteerd

Om een beter idee te krijgen over hoe het werk gepresenteerd werd heb ik hier een filmpje van mijn werk. Nu ik er op terug kijk vind ik dat ik alles in het mos had moeten leggen. Ik vind echter wel dat het ondanks het fijt dat er erg weinig tijd was dat ik veel werk heb kunnen verzetten. Ook vind ik dat het echt een werk is wat echt van mij is. Ik had het wel graag nog geschilderd.


Naast ons gedeelte was het ook de taak van de andere faculteiten om ook hun deel van het project te laten zien. We moesten ons door hun laten inspireren en ons werk te laten beïnvloeden door wat we van hen zagen. Deze 2 toneel stukken hebben me het meest gedaan en wil ik dan ook graag met jullie delen. De eerste is van deze 2 leuke meiden. Ik heb erg gelachen. Lekker gek :P



Deze jongens deden het ook erg leuk. Ik heb heel erg om hun moeten lachen. De eerste keer krijg ik letterlijk de slappe lach. Toen kon ik onmogelijk filmen. De 2e keer was de tijd eigenlijk al om. Iedereen ging al terug naar het lokaal maar ik kreeg ze zo ver dat ze het nog een keer speciaal voor mij deden zodat ik het kon filmen. Omdat ik het niet voor elkaar kreeg mijn lach in te hoeden trilt het beeld soms een beetje en hoor je mij lachen. Natuurlijk zet ik het dan ook meteen op mijn blog.



Ondanks dat deze 2 stukjes me raakte ben ik vooral geïnspireerd door de dans. Ik heb vroeger ook veel gedanst. Door de interfaculteit ben ik weer meer voor dans gaan voelen en ik mis het ook een beetje. Het is dat de opleiding veel tijd vraagt anders was ik er zeker weer aan begonnen. Het eerste stukje wat we zagen heeft me veel gedaan. Ik houd van het klassieke ballet. De gratie en de elegantie wat het heeft. Het lichte en het dromerige maar vooral vrouwelijke trekt mij wel. De eerste keer dat het voor ons gepresenteerd was het ik helaas niet kunnen filmen. Maar na de aanpassing heb ik haar gelukkig alsnog kunnen filmen. Ze maakt goed gebruik van de locatie door eerst het moderne gedeelte van haar dans op de rand te dansen. Doordat we maar gedeeltes van haar lichaam zien vind ik dat het beeld goed past bij de stijl die ze danst. Later danst ze op de trap wat weer mooi past bij het klassieke gedeelte van haar dans. Het licht op de locatie werkt ook goed mee ook al kan je dat op mijn filmpje niet goed zien.

Samen kijken naar een dans in het trapgat

Lewis Caroll

"Volg het witte konijn"
Een verhaal over Lewis Caroll (Charles Lutwidge Dodgson)


Anon, to sudden silence won,
In fancy they pursue
The dream-child moving through a land
Of wonders wild and new,
In friendly chat with bird or beast -
And half believe it true.

Hier mee begint het verhaal van Alice. Een alinea uit het mooie boek wat hij in 1865 schrijft wanneer hij les geeft op Christ College. Dit gedicht is wat mij altijd al sinds ik ze voor het eerst las een grote inspiratie bron geweest. Het verbeeld mijn identiteit en waar ik voor leef. Al vanaf de eerste keer dat ik van Alice hoorde was ik in de ban. Ik weet het als de dag van gister. Ik zat nog op de basisschool ik meen groep 3. Ik zat met een vriendinnetje op de bank en haar moeder stelde voor een video op te zetten. Ze schoof de Disney versie uit 1951 in de recorder. In de eerste shots zie je Alice in een velt vol madeliefjes liggen. Haar kitten drentelt op haar heen en de zon schijnt in haar gezicht. Ze zingt prachtig op een manier die ik nog nooit had gehoord. Opeens schiet er een spier wit konijn door het beeld met een horloge. Alice staat op en ik zie haar prachtige klokvormige jurk. Ze rent achter het konijn aan en is weg.
Lewis Caroll wist heel goed hoe de regels van de taal waren. Ook van de wiskunde overgens. Maar hij ging creatief om met taal. Hij heeft een flink aantal nieuwe woorden toegevoegd aan de Engelse taal. Zijn beroemdste boek “Alice in Wonderland” zit voor met taal grappen en met grappige dialogen tussen karakters. Ik vind die erg leuk om te lezen. Het lijkt alzof je een gedeelte van je hersens gebruikt waar je normaal nooit gebruik van maakt. Het is een totaal vreemde manier van denken. Ik raad jullie aan niet te hard na te denken. Je zou de boel nog eens kunnen opknopen daar boven.

Alice laughed. "There's no use trying," she said: "one can't believe impossible things."
"I daresay you haven't had much practice," said the Queen. "When I was your age, I always did it for half-an-hour a day. Why, sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast."
(Through the Looking Glass)

Het mooiste aan Alice in wonderland is het absurde en de grenzeloosheid. De bovenstaande Quote is mijn favoriet. Ik bedenk graag dingen die in principe niet kunnen. Het geeft me de mogelijkheid het leven een beetje interessanter te maken. In dromen kan alles blijkt uit het verhaal. Alice praat immers in wonderland met een leger aan onmogelijkheden zoals muizen, katten, Een dodo een kaart spel maar ook met totaal verzonnen wezens zoals de Jabberwock. Maar Alice doet nog veel meer dingen waar je normaal niet echt aan denkt zoals groeien een krimpen. Een van de belangrijkste lijnen in het verhaal. Ze geroeid en krimpt door bepaalde dingen te eten of te drinken.

Hier ligt een directe lijn met het leven van Lewis Caroll zelf. Over de man komen we veel te weten als we zijn geschiedenis bekijken en het lijkt er op dat hij leed aan Anorexia en/of bolumia. Lewis gaf les aan de Christ Church College in Oxfort daar woonde hij op het terrein van het college. Hij mocht elke avond mee eten met de school maar over het algemeen sloeg hij de meeste van de maaltijden over. Wat er voor zorgde dat hij een erg wisselend postuur had.

Wat verder opmerkelijk was aan de man was dat hij weinig vrienden in de volwassene wereld had maar veel in dat van de kinderen. Hij noemde dit zelf “Child friends”. Over het algemeen waren dit meisjes tussen de 5 en de 12 jaar waar hij vooral veel brief contact mee had. Ook nodigde hij ze uit voor logeer partijtjes en nam hij ze graag uit varen. Op een van die dagjes uit had hij 3 meisjes uitgenodigd de familie Liddlle. Voor deze meisjes waarvan er eentje Alice hete verzon hij tijdens het roeien een verhaaltje. Wat na wat aanpassingen is het Alice in wonderland is geworden wat we nu kennen. Van kleine Alice en veel andere kinderen maakte Lewis foto’s. Lewis was namelijk een van de eerste amateur fotografen en een van de eerste die foto’s van kinderen maakte. Zijn foto’s waren voor die tijd niet on verdienstelijk. Of Lewis een liefdes of seksuele relatie met de kinderen had is door velen onderzocht maar er is nooit bewijs van gevonden.
Kinderen zijn voor mij ook een grote inspiratie bron. Ik durf stiekem te geloven dat Lewis alleen geïnteresseerd was in de wereld waar de kinderen in leefde en graag met ze om ging om me te kunnen genieten van de rijkheid van hun denken. Precies zoals ik kinderen bekijk en beleef. Lewis is als man eigenlijk net zo interessant als zijn kleine Alice is en zal mijn werk mijn leven lang strek blijven beïnvloeden. Alice in wonderland behuisd zo veel wonderen dat het me elke keer weer zal verbazen en dat is waar kunst naar mijn idee voor is.

Lesje geven aan de andere faculteiten van de school

Om een kijkje te krijgen in de keuken van de andere faculteiten hebben we een project wat interfaculteit heet. Voor deze interfaculteit hebben we ook een lesje bedacht om de studenten van toneel en dans te laten zien hoe het bij beeldend aan toe gaat. We zijn met zijn allen naar een museum gegaan en hebben daar werk van Robert Therien gezien. Aan de hand daar weer van is deze les bedacht.

De groep moest met de camera foto's maken waarin geëxperimenteerd word met afstand en compositie. Men moest het zo doen dat er een vervreemd beeld ontstaat.

Dit zijn de resultaten:

Bezoek aan de andere faculteiten

Vorige week hebben we een dagje gekeken bij andere afdelingen. De bedoeling was dat we konden zien wat zij met de opdracht doen.

Dans

De mensen van dans moeten een zelf portret dansen van een ander in de klas. De connectie met "wat is echt" is nog een beetje vaag. Wel konden we kijken hoe een gemiddelde les van de dansers gaat.





Daarna gingen we naar toneel en daar kregen we een korte presentatie van de dingen die er bij toneel aan de gang zijn. De mensen van toneel moeten een portret van zichzelf maken en die door geven aan een ander en die maakt daar dan weer zijn eigen stuk van. We hebben een aantal voorbeelden gezien en dit is een eentje van:



Ik vond het een interessante voorstelling. In het begin vond ik het spannend maar naar het einde word het een beetje saai tot hij begint te schreeuwen. Toneel is niet echt mijn ding en ik snapte er in eerste instantie helemaal niks van. Maar ik durfde de ongemakkelijke vraag te stellen "Wat wil je hier eigenlijk mee" het antwoord was ongeveer net zo vaag als het stukje. Dus uit eindelijk kon ik niet echt antwoorden krijgen op mijn vragen maar het was zeker leuk eens te zien.

Daarna waren wij aan de beurt. We hadden een duiderlijke lesindeling bedacht met een inleiding een kern en een slot. Thessa was zo lief de inleiding te doen en uit te leggen wat ons doel in de interfaculteit was en hoe we er voor staan. Arjen, marlies, Zoe en mariel gaven een presentatie van hun werk en proses. Hieronder een stuk van de presentatie van Arjen:



Ik vind het moeilijk inspiratie te vinden uit de andere faculteiten omdat ik het idee hebben dat zijn veel minder met de locatie en het thema doen dan wij. Toch zie ik meteen dat dans mij veel meer doet. Ook was het leuk te zien dat mensen van dans en van toneel toch hele andere type mensen zijn dan wij. ook was het leuk ze in hun natuurlijke omgeving bezig te zien. Het gaat er toch heel anders aan toe dan bij ons.

Museum bezoek MMKA Arnhem

Website van het museum (museum voor moderne kunst Arnhem):
http://www.mmkarnhem.nl

Naast het Artez zit een museum waar ik stiekem nog niet geweest was. Ja ik schaam me dood :P Maar goed er was een viertal mooie tentoonstellingen te zien in het museum. Ik heb van elke tentoonstelling een aantal foto's gemaakt zodat ik later nog weet hoe het er ongeveer uit zag.

Remember me
Deze tentoonstelling ging over de dood. Een groep kunstenaars heeft het begrip dood op een eigen manier weer gegeven.

Hiernaast mijn favoriet. Ik ben de laatste tijd heel erg geïnteresseerd in life size poppen. Deze is helemaal van hout. Haar haar gaat over in de vloer. Ik vind het een adembenemend beeld.

Tru coulors
Tru coulors is een verzameling sieraden gemaakt door kunstenaars na aanleiding van culturele gebruiken van volkeren.

De kleuren en de textuur in dit juweel vind ik erg mooi en inspirerend. zo "bright" en de voorjaarssfeer spreekt me erg aan. De textuur doet me erg denken aan iets natuurlijks. Misschien wel koraal.

Deze ketting vind ik bijzonder door de details. Het lijkt een afdruk van heel veel losse sieraden bij elkaar. Ook de kleuren bij elkaar vind ik erg mooi. Wederom een vrolijke voorjaars/zomersfeer

Bopape dumas muholi
Een serie foto's en werken gemaakt door Afrikaanse kunstenaars. Helaas heeft deze tentoonstelling me niet veel gedaan dus heb ik ook niet veel foto's. Er ging een serie foto's van travestieten/transseksuelen die me wel wat deden maar ik kon er niet veel informatie over vinden.


The and of history and the return of history painting
Een serie schilderijen over helden.

"The End of History... and the Return of History Painting references a long line of theories on "Ends of History" by thinkers such as Hegel, Kojeve and Fukuyama. InFukuyama's thesis "The End of History", 1989, he proclaimed the end of all ideological evolution and the world-wide triumph of liberal democracy. Departing from his thesis this exhibition analyzes the return of painting as both a consequence of a more conservative zeitgeist and as a response to historical events like September 11. Within this painting 'revival' there's a return among a group of artists, engaged in a critical analysis of today's society, to a kind of 'history painting'.

The artwork in The End of History... and the Return of History Painting reflects on the relationship between painting and our historical moment as well as investigating paintings' relationship to photography, video and television - the media that usurped its role as documenter of history."

Ignacio Goitia
Architectuur speelt een grote rol in het oeuvre van Ignacio Goitia. Het monumentale en de grandeur van het paleis, kasteel, rechtbank of wolkenkrabber worden door hem uitvergroot om de representatie van de macht voelbaar te maken. Sinds 2008 vormt het immigratie vraagstuk een belangrijk onderwerp in zijn werk. Goitia richt zich daarbij onder andere op de negatieve houding an Europa ten opzichten van immigranten uit Noord-afrika en immigranten die de leer van de islam aanhangen. Als stijlmiddel gebruikt Goitia veelvoudig contrastrijke tegenstellingen.

Dit is het mooiste werk wat er van hem hing. Het gaat er over dat er in Italië twee grote groepen een hekel hebben aan homo's en dat zijn de kerk en het leger. In het centrum van het schilderij zie je een homo stel wat gaat trouwen in de kolossale kerk. Op de voorgrond loopt er een agent/soldaat met een bos bloemen. Bovenin zijn ze waarschijnlijk bezig met de decoratie. Ik vind het mooi dat het in eerste instantie gewoon een mooi schilderij is om te zien. De kerk en de ruimte is erg mooi geschilderd. Maar na wat langer kijken ontdek je het verhaal en dat heeft het betekenis.

Op dit schilderij zie je de immigrant. Tegenwoordig wordt de immigrant vooral gezien als arm volk. In de kunst worden immigranten tegenwoordig veel weergegeven met een kameel. Ignacio Goitia heeft er voor gekozen de immigrant weer te geven op een olifant wat voor rijkdom staat. De immigrant draagt ook een pak en ziet er uit als een fortuinlijk zakenman.

Dit schilderij van Ignacio Goitia is een verbeelding van de "sleeping faun" een beeld uit de griekse oudheid. Het is een naakte man op een zetel. Een groepje moslima's die gesluierd zijn kijken aandachtig naar het beeld. Een heel vreemd beeld.












Nicola verlato
Er is weinig te vinden over Nicola Verlato. Hij heeft een blog online: http://nicolaverlato.blogspot.com maar er staat niet meer informatie op dan:http://nicolaverlato.blogspot.com

Nicola verlato maakte voor de tentoonstelling "The and of history and the return of history paintingeen" een schilderij van soldaten. Het werk is heel netjes en correct geschilderd. Je ziet soldaten uit een jeep springen. De lichamen zijn heroïsch. De mannen en vrouwen zijn gespierd en ze bewegen maar het schilderij lijkt bevroren. Alsof ze niet echt bewegen. Er is ook niet duidelijk waar de soldaten heen snellen want op de achtergrond is er niks van een veldslag te zien.

Hier vind ik het heel mooi hoe je de nerven van het hout kan zien door de schildering heen.

Deze wilde ik jullie niet onthouden ook al ben ik niet van plan hem te gebruiken voor mijn vrije kunst object. Het lijkt een simpele stil uit een film camera. Het is mooi geschilderd maar het krijgt pas echt iets wat je weet wat het is. Dit is een shot van een bewakingscamera. Je zit een jongetje aan de hand van een volwassenen lopen. Deze volwassenen gaat hem een paar minuten na dit shot vermoorden. samen met de figuur die voor hem loopt. Het jongetje wordt straks op de rails van de metro gelegd. Nu heeft het een heel andere en trieste nasmaak.